Δευτέρα, 07 Ιούλιος 2014 15:16

ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ Ο ΚΑΗΜΟΣ

Rate this item
(0 votes)

του Ξενάκη Κυριακίδη - Το λιμάνι της Λάρνακας είναι γεμάτο με καημό και δάκρυ.

«Κάθε λιµάνι και καηµός, κάθε καηµός και δάκρυ..», έτσι λέει ο σοφός λαϊκός στιχουργός. Οπότε το βρίσκω απολύτως φυσιολογικό εδώ στη µικρή µας πόλη, που πάντα σεβόµαστε την παράδοση (βλέπε «παναήρι Κατακλυσµού») να φροντίζουµε να διατηρούµε το λιµάνι µας µέσα σ' ένα συνεχή καηµό. Και για να πω την αλήθεια τον προτιµώ τον καηµό… είναι πιο ποιητικός. Ο καηµός είναι αυτός που δηµιούργησε την τέχνη, το αρχαίο δράµα, τις ανησυχίες του Πικάσο, τη µουσική του Θεοδωράκη. Οπότε η µικρή µας πόλη πρέπει να ευγνωµονεί όλους όσους συντηρούν αυτό τον καηµό για το λιµάνι µας. ∆εν κάνω καθόλου πλάκα. Απλά ανταποκρίνοµαι στο επίµονο ερώτηµα που πολλοί φίλοι θέτουν: Τι θα γίνει επιτέλους µε το λιµάνι της Λάρνακας; Τίποτε να µην γίνει. Να µας αφήκετε ήσυχους να δηµιουργήσουµε τέχνη χρησιµοποιώντας τον καηµό µας! Ο Σκαλιώτης είναι δυνατός, κουβαλά πολιτισµό!  Έχει ξαναθάψει λιµάνι στην ιστορία του. Το Φοινικικό λιµάνι που είναι κάτω από το γήπεδο του τέννις. Το έθαψε επίτηδες για να µας δηµιουργεί καηµό. Το έθαψε για να µείνει για πάντα θαµµένο και διατηρηµένο. Εφανταστήκετε δηλαδή ένα τεράστιο χώρο µε αποκαλυµµένο το αρχαίο λιµάνι που είναι µοναδικό στον κόσµο να γεµίζει µε αξιούριστους και άλουτους τουρίστες; Ασφαλώς και θα κατέστρεφε το «φυσικό περιβάλλον». Τι πιο φυσικό να βλέπεις στο χώρο τις γνωστές παρέες, µε τις ακριβές τους ρακέτες, να κτυπούν τις µπαλίτσες τους και µετά να απολαµβάνουν το παραδοσιακό φραπέ τους παίζοντας την αρχαία παραδοσιακή µπιρίµπα;  Συνδύασε λοιπόν ο Σκαλιώτης τη συντήρηση του αρχαίου, µε το σύγχρονο αθλητισµό. Με το σύγχρονο αυτό άθληµα του τέννις όπου κύριοι της ψηλής κοινωνίας ντυµένοι στα ολόασπρα (χρώµα της αγνότητας και της εντιµότητας), κτυπούν τη χαριτωµένη µπαλίτσα προς την άλλη πλευρά όπου η κυρία, επίσης µέλος της ίδιας κοινωνίας, µε την άσπρη φουστίτσα και το κάτασπρο βρακάκι (ξαναθυµίζω ότι το άσπρο είναι το σύµβολο της αγνότητας ΚΑΙ της τιµιότητας) περιµένει για να την κτυπήσει πίσω (αν την εύρει!). Εδώ βέβαια πρέπει να σηµειώσουµε ότι η άλλη παράλια πόλη, η Λεµεσός, κατόρθωσε να έχει ΚΑΙ Παγδατή, ΚΑΙ λιµάνι ΚΑΙ µαρίνα που είναι ΚΑΙ στολίδι όπως µας είπε ο Λεµεσιανός Πρόεδρος. Ο Παγδατής όµως παίζει το ΑΛΛΟ τέννις το κανονικό, σε ξένα γήπεδα, φορώντας ανούσια σκουρόχρωµα παντελονάκια. Και το Λεµεσιανό λιµάνι και η µαρίνα ∆ΕΝ έχουν κανένα καηµό αφού ευδοκιµούν, µεγαλώνουν και ευηµερούν. Αυτή είναι λοιπόν η σχέση της Λάρνακας µε τα λιµάνια. Καηµός και δάκρυ! 

Και καλά τον καηµό τον εξηγήσαµε… µε το δάκρυ τι γίνεται; Ελάτε µαζί µου λίγα χρόνια πίσω. Πρόεδρος τότε ήταν ο καλός οικονοµολόγος και εκατοµµυριούχος αριστερός Βασιλείου. Βρέθηκα λοιπόν στο Προεδρικό µαζί µε όλα τα υπόλοιπα µέλη της τότε Επιτροπής Ανάπτυξης της Λάρνακας για να συζητήσουµε για τον τότε καηµό περι του λιµανιού µας. Ο Βασιλείου λοιπόν µε ευθύτητα µας είπε: «Να πετάσσεστε τζαι να λαώνεστε δεν σας διώ 60 εκατοµµύρια λίρες (αυτό το ποσό περιλαµβανόταν στον τότε προϋπολογισµό του κράτους) για να βαθύνετε ένα λιµάνι που οι µελέτες λαλούν ότι δεν είναι βιώσιµο». Οι εκπρόσωποι τότε των κοµµάτων και των συντεχνιών άρχισαν να «πετάσσουνται τζαι να λαώνουνται». Αγώνας µέχρις εσχάτων! Εγώ, ροµαντικός και ταπεινός τότε, είπα ο αφελής το εξής: «Αφού δεν µας τα διάς για να το βαθύνουµε, τι θα 'λεγες να µας τα δώκεις για να κάµουµε έργα τουριστικής υποδοµής τζαι παράλληλα να µετατρέψουµε το λιµάνι σε τουριστικό»; ∆εν µπορείτε να φανταστείτε τι έγινε. Ακόµα και ο ηγέτης του δικού µου (τότε, γιατί τώρα δεν πιστεύω σε κανένα) κόµµατος µου επιτέθηκε γιατί χρησιµοποίησα είπε «διγλωσσία» αφού θέση της δικής µας εργατικής και λαϊκής παράταξης ήταν να αγωνιστούµε µέχρις εσχάτων. Τα «έσχατα» βέβαια ήταν τα δικαιώµατα  κάποιων εργατών που όπως φαινόταν συγκρούονταν µε τα συµφέροντα ολόκληρης της πόλης.

 

Αυτά έγιναν τότε, επί Βασιλείου. Χάσαµε τα 60 εκατοµµύρια λίρες  και περιµένουµε ακόµα τους επενδυτές. Γι' αυτό η απάντηση µου στο ερώτηµα τι θα γίνει µε το λιµάνι της Λάρνακας, είναι απλά η συµπλήρωση του τραγουδιού… ένας τροβαδούρος εκεί έξω από το τέννις, απέναντι από την ΑΕΚ τραγουδά: «… είναι η ζωή του καθενός, θάλασσα δίχως άκρη»!